Lichaamstaal

Als je mij dertig jaar geleden gevraagd had wat ik van stijldansen vond, had je er niet veel positiefs over te horen gekregen. Op schoolfeesten leefde ik me uit op ska, new wave en reggae, en tijdens Angie van The Stones stond ik de kant, glaasje sap drinken. Op schuifelen had ik het niet - de jongens waar ik geen bezwaar tegen had, zagen mij toch niet staan - en die andere paardansen vond ik fantasieloos, kunstmatig, plastic. Dansen was voor mij de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, zeg maar, dat ging wel wat verder dan dat voorgeprogrammeerde stapje naar links, stapje naar rechts.
Maar in 1996 zat ik een aantal maanden in de bergen van Costa Rica voor onderzoek. Op een feest in een naburig dorpje zag ik een geheel andere kant van stijldansen, salsa in dit geval. Geen plastic, glitter of opgeplakte glimlach, maar drie generaties plattelandsbewoners die er heel serieus veel lol hadden, tot en met de peuters die nog amper konden lopen, maar in een hoekje stonden te swingen. Wij gringos konden natuurlijk niet aan de kant blijven staan, al hadden we dat misschien gewild. We werden door de lokale tieners de dansvloer opgesleept en we moesten gewoon meedoen. Eén van de studenten, die in Nederland niet tot de grootsten behoorde, maar hier precies de goeie maat had, was dolgelukkig, want thuis zagen de meisjes hem niet staan...
En dan die muziek: ronduit aanstekelijk, maar ondansbaar in je eentje. Het was door die muziek dat ik twee jaar geleden besloot om op salsales te gaan. En opnieuw leerde ik het dansen op een andere manier zien. Dit ging niet alleen om bewegen op muziek, maar vooral om communicatie, zonder de voor onze soort zo gebruikelijke woorden, met alleen lichaamstaal. Zoals zwermende spreeuwen en scholen vissen één bewegend geheel kunnen worden door goed op elkaar te letten en elkaar te volgen, zo kun je samen dansen zonder vantevoren te overleggen. Waar ik de volledig uitgeschreven partituur van klassieke muziek vermoedde, bleek het veel meer om een jazzimprovisatie te gaan: elke speler kent op voorhand de bouwstenen, maar niet de compositie, en die valt elke keer weer anders uit.
En zo ga ik elke vrijdagavond weer met veel plezier naar dansles, en kan ik de vermoeiende werkweek even vergeten. Een goed gevoel voor ritme en die heerlijke muziek compenseren het gebrek aan elegantie en het gevoel van desoriëntatie bij het draaien van snelle rondjes. Verder blijft het opvallend hoe moeilijk we het in onze cultuur hebben met het aanraken en vasthouden van "vreemden", laat staan aankijken...

Zaadgranaat

Alleen voor het mooie woord is dit idee al de moeite van het vermelden waard. In Engeland verkoopt http://www.kabloomshop.co.uk seedboms (zonder de tweede b), zaadgranaten dus. Bedoeld om de stad wat groener te maken, in het kader van Guerrilla Gardening. Ze bestaan zo te zien uit papier- en andere vezels vermengd met zaden van soorten als zonnebloem, korenbloemen en oostindische kers, en het geheel is geperst in de vorm van een handgranaat. Als de granaat nat wordt, valt hij uit elkaar en kunnen de bloemen kiemen. Je krijgt vier granaten voor 10 pond, maar ze zijn voorlopig alleen binnen het Verenigd Koninkrijk verkrijgbaar. Toch vraag ik me af of die granaten echt zomaar een stukje braakland ingeslingerd zullen worden, daar zijn ze wel wat duur voor, en zonder ontploffing blijven al die zaden op één plek, geen garantie voor succes dus.

Eigenlijk is zelf guerrillaatje spelen met wat zakjes zaad leuker, en je komt er veel verder mee. In mijn omgeving heb ik de stellige indruk dat dat al gebeurt: er duiken de laatste jaren op allerlei onverwachte plekken in wegbermen margrieten op, steeds in een groepje bij elkaar. De meeste overleven de maaiterreur niet, maar als ze maar dicht genoeg bij een boom of lantaarnpaal staan, halen ze het wel. Zou de anonieme zaaier hopen dat een polletje mooie bloemen hier en daar een verandering teweeg kan brengen, dat er later en minder gemaaid zal worden? Ik hoop het met hem of haar mee. Voorlopig blijft het groene, strakke gazon helaas nog heer en meester.

Raadselgeluid

Ik hoor het al tijden. Twee keer een krachtig, melodieus "kling!", dan niks meer. Het komt van de overkant van de straat van waar ik werk. Niet vaak, soms één keer per dag, meestal helemaal niet, maar onmiskenbaar. Ik had het altijd geassocieerd met steigerpalen waar met een hamer op geslagen wordt. Nu is er daar een jaar geleden wel een nieuwe lagere school neergezet, maar die bouwactiviteiten zijn allang voorbij. Toch bleef de steigerpaal in mijn hoofd hangen, al worden volgens mij steigers allang niet meer met hamers op- en afgebouwd, dat is tegenwoordig allemaal aluminium.
Tot twee weken geleden, toen ik vanwege de overvloedige sneeuw niet met de fiets, maar met de bus naar mijn werk kwam. Vanaf de bushalte kwam ik over het terrein van de middelbare school die naast de lagere school ligt. Er kwam een vrachtwagen achteruit aangereden, en iemand deed een metalen slagboom open. Toen de liggende balk bijna boven was, sloeg het eraan hangende steunpaaltje door de beweging twee keer tegen de balk: "kling, kling!", het raadsel was opgelost. Toen ik het de keer daarop weer hoorde, ging het niet het ene oor in en het andere uit, maar moest ik even glimlachen. Zou er nog iemand in het gebouw dit horen èn weten wat het was?

Startblok

Een mistige maandagavond in december, de verjaardag van een beroemde heilige maar anders een gewone, doordeweekse dag. Het juiste moment om dit (of is het deze?) blog van start te laten gaan. Dat er een sjabloon is met vogels erop, zij het dan duiven, is mooi meegenomen, dus dat laten we voorlopig maar zo.